Het Vissersmonument

Op enkele tientallen meters van het Kerkje aan de Zee bevindt zich het 'vissersmonument' voor de in zee omgekomen vissers. Het monument bestaat uit een standbeeld van een vissersvrouw die nog eenmaal omkijkt naar de zee, vanwaar haar geliefde had moeten komen. Rond het standbeeld bevinden zich 33 marmeren platen met daarop vermeld de namen van vissers die in zee zijn verdronken.

Het Urker vissersmonument is een monument in Urk aan de kust bij Wijk 3.

De visserij en de visverwerkende industrie brachten veel welvaart naar het voormalige eiland Urk. Maar Urk en haar inwoners hebben daar ook voor moeten betalen. Vroeger werd de visserij nog niet uitgeoefend door middel van moderne technieken en grote kotters. Kwetsbaar waren de botters en kotters en veelal een prooi voor storm en golven. Velen hebben de visserij met hun leven moeten bekopen. Gebleven in zee, vaak ook nooit meer teruggevonden. Het gebeurde meer dan eens dat een kotter met haar bemanning op zee was gebleven. De zee geeft en de zee neemt.

Het gedicht op het vissersmonument luidt:

Hier wendden zij de steven
en door wie achterbleven
werd hier op hen gewacht
Hier werd voor hen gebeden
maar ook intens geleden
als "tinge" (tijding) werd gebracht
Velen in zee gebleven en
hier staan ze ingeschreven
en wordt aan hen gedacht

Onthulling

Op 11 mei 1968 werd door koningin Juliana het vissersmonument onthuld. Dit kunstwerk is vervaardigd door G. van der Leeden uit Bergen (N.H.). het stelt een vissersvrouw voor, die nog één keer achterom kijkt naar zee, vanwaar haar geliefde(n) had(den) moeten komen. Op de 34 marmeren platen staan 368 namen van hen die op zee het leven verloren.

Tussen 1865 en 1904 zijn meer dan 210 Urkers in de golven omgekomen. Onder hen bevonden zich kinderen van 8, 10 en 11 jaar. Het gevaarlijke leven van de vissers heeft ongetwijfeld zijn stempel gedrukt op het Urker volkskarakter.


Kaart

Locatie

  • Wijk 3 95
  • 8321 GB URK